Milczę-Goya

nawet, jeśli w moją stronę
rzucasz słowa, w których tonę,
milczę jak zaklęta, milczę znów...
nawet, jeśli bez pytania
burzysz to, co zbudowałam
milczę, jak zaklęta, milczę znów...
coś onieśmiela mnie, bo słyszę tylko swój szept,
tylko swój szept,
ktoś rzucił urok, bo mi odbiera głos,
odbiera mi głos...
coś onieśmiela mnie, bo słyszę tylko swój szept,
tylko swój szept,
ktoś rzucił urok, bo mi odbiera głos,
odbiera mi głos...
w twoich oczach jestem słaba,
bo rekami się zasłaniam
i milczę jak zaklęta, milczę znów...
może kiedyś przyjdzie moment,
że we mnie coś zapłonie,
coś się obudzi we mnie, chociaż dziś...
coś onieśmiela mnie, bo słyszę tylko swój szept,
tylko swój szept,
ktoś rzucił urok, bo mi odbiera głos,
odbiera mi głos...
coś onieśmiela mnie, bo słyszę tylko swój szept,
tylko swój szept,
ktoś rzucił urok, bo mi odbiera głos,
odbiera mi głos...